Spiritualiteit

“Vanaf het begin geldt dat de levenswijze van de kartuizers zich fundamenteel onderscheidde van de algemene tendensen op religieus-maatschappelijk gebied. Het ontstaan van de orde was mee te verklaren als reactie op de wantoestanden in vele orden. Toen Bruno met zijn gezellen aankwam in de streek van de Chartreuse, waren ze allen bezield door eenzelfde ideaal : leven in gemeenschap, maar in de eenzaamheid God zoeken. Tot op de huidige dag is dit de kern, het typische van het kartuizerleven : een samenzijn van eenzaten in een kleine gemeenschap” (Jan Degrauwe).

In de proloog van de Consuetudines vermeldt Guigo dat hij zich heeft gebaseerd onder meer voor het anachoritische gedeelte op de brieven van de H. Hieronymus, een woestijnvader, en voor het cenobiete deel op de regel van Benedictus (“vel in epistoli beati iheronimi, vel in regula beati benedicti”).
Het leven van de kartuizer is er dus een van geslotenheid voor de wereld, strenge ascese en contemplatief gebed. Sinds eeuwen is er weinig veranderd aan hun levenswijze.
Het gebed, zowel individueel in de beslotenheid van de cel, als collectief via de zeer sobere liturgie die ze samen beleven, staat centraal.